maisoncaro a poetic desire for the beauty of transitoriness

2010. article by Lut Pil.

Maison Caro : a poetic desire for the beauty of transience

 A fly runs freely across the screen in search of that last crumb. This the opening screen of Maison Caro’s website. No use for skipping, the fly must disappear out of view to proceed. Next, a black book pops up with the following words : “Hello! My name is Caro. Designer of concepts in the field of visual arts & design. Welcome to my website!” ( Caro, Caro(lien) Van den Hole (°1983) in full, holds the black book just under her eyes making it a part of the self portrait she wants to portray. The young designer, who grew up in Jakarta (which hugely inspired her) and graduated as a product designer at the Media and Design Academy in Genk in 2007 and as Master of Textile Design at the Sint-Lucas Visual Arts Ghent in 2008, seems to have intriguing plans up her sleeve. “Active in mind-expanding drugs”, is how she describes herself. This expansion of consciousness is not without obligations, because these are drugs “that make consumers aware of objects’ sustainability. How? By turning seemingly trivial things into poetic statements.”

Her work is exhibited at Beyond Fashion Gallery (Antwerp), at the Sofie Lachaert’s “Winter showroom” gallery (where she is a part-time assistant), at the BOZAR shop, at “Toegepast 14” (Z33) (“Applied 14”) or at the exhibition “Sugar Me” in the “Winkelhaak” in Antwerp. Caroline’s mental design house is Maison Caro : a ‘home’ in which, as tradition has it, one makes time for tailored-made creations and where one demands patience from the client. The black book is more than just a useful find to lead the visitor through her website. It’s a symbol for the real life black books she uses to write down her thoughts and impressions. She reworks and corrects the content and treasures the richness that it gives. It also allows her to expand her ideas in several directions. It’s no wonder her design house consists of several rooms. She creates art work for musician Dillian (finalist rockvonk 2009 –, sustainable objects and critical events such as installations which are presented as art. In her work, Carolien varies between precise problem solving innate to product design and the artistic freedom stimulated by the master Textile Design at Sint-Lucas Visual Arts. This enables a cross-pollination between art and design and leaves room for a critical and committed stance. As a young designer she finds it important to determine her own position. The vision she develops and her profile are influenced by the effects of globalization and worldwide consumption. “We want to surround ourselves with unique, authentic and personal objects and products. Are the multinationals able to fulfill this need?” Maison Caro searches for the processes that create opportunities for small-scale, local connections and cultural diversity within the trends that shape our behavior. Carolien looks for alternatives to constant renewal, overproduction, the visual and ecological pollution, social exploitation in both product development and textile design. As a self-employed part-time designer, Carolien is able to maintain a relatively large state of independence (besides her job as an assistant at Sofie Lachaert Gallery, Carolien is a creative consultant at Boss Paints). Carolien Van den Hole strives for sustainable and ecological design and uses ‘RE_’ words to indicate the method she uses to implement this. RE_USE makes reference to the use of hand-me-down material and second-hand goods and ready-mades in another context. What is recuperated can also be face-lifted. RE_CREATE wishes to personalize and tailor objects to create an emotional bond between the object and the user. When objects arouse memories (RE_MIND), they are appreciated more and will fade away less quickly. The same goes for objects that evoke interaction or ask a question (RE_SPOND). Her designs are not only about recycling. Carolien Van den Hole is inspired by the Lansink Ladder, which sees quantitative and qualitative prevention of waste as the most ecologically-friendly standard. She is enthousiastic about the Ecolizer, an eco-design product developed by OVAM ((Public Waste Agency of Flanders) with which designers and companies can calculate their products’ impact on the environment. Carolien feels strongly about the cradle to cradle philosophy, rather than down cycling in the recycling process (loss of quality and dismissal, a cradle to grave cycle). However, the principle that the used materials from the worn-out product are reused afterwards into another product does not suffice. “The principal used adds value to the product when we want to discard it. But will you cherish the product longer? Will the product be bought? […] Functionality prevails in the things we surround ourselves with, but in some designs the input or meaning is different. The story prevails. Can this be an approach to sustainable design? Can this offer a solution to the ever-growing mountain of waste? An economy without waste?” Carolien Van den Hole is aware that this type of design is often more expensive than normal products. The challenge is to convince consumers to opt for sustainability, despite the extra cost, or to enable them to assemble the products themselves. She identifies with the vision of Jonathan Chapman in his Emotionally Durable Design: Objects, Experiences and Empathy (2005), in which he stresses cost cutting in the production process, energy efficiency and reduction in consumption and links it to emotional sustainability in the object-user relationship. Things we usually ignore or would rather do without, are given free rein in Maison Caro : stains on the table linen, a fly that moves around freely. That which is beautiful or pleasant is culturally determined, in which all of the senses play a part. The designer capitalizes on this. “When do we find something pleasurable? Which associations do we make with which tactile structures? The same goes for sound. […] A plate which looks and smells distasteful, creates a threshold and the food risks not even being tasted.” The sensatory impulses are interlined with other dimensions that colour the experience. Caro Van den Hole stresses the six dimensions that Nathan Shedroff, experience design expert, mentions : time/duration, interactivity, intensity, sensatory and cognitive triggers, meaning and what Nathan Shedroff calls breath : the integrated part of products, services, brands, surroundings and the consistency in which people perceive these. Maison Caro does not play on these dimensions to reach a bigger profit or to offer the consumer a seemingly more personal experience, an experience that, like others, is consummated quickly. “I want to handle products consciously and do not want to design products that are consummated ‘normally’. I want to offer an alternative, also in the way of thinking and communicating. I want to pass on a message. Look/stop/slow down.” A text that is only visible in the light of a UV lamp, is the literal translation of ‘it slowly reveals the hidden’. She immortalizes strawberry stains on a placemat by embroidering them as patterns on textile (2008). The real stains disappear with the next washing, whereas the embroidery remains as stains. The accidental becomes permanent and the distasteful becomes esthetic. That which is unwanted is transformed into a valuable and intimate object which carries this intimacy as an event in time. A sole which has set more than one thousand steps (2008) cannot hide the use. “I placed several layers of textile on top of each other and attached this to a sole. With the help of a step counter, every thousand steps I took a picture of the wearing process.” A target remains untouched as long as it is not touched (2006, ‘designed by gunshot’). The design is part of her dissertation at the Media and Design Academy in Genk. “The target is a graphic component of a pattern of shots. Every time you shoot you get another pattern. I find this fascinating. This is how a drainer came into being : a metal bowl is shot into a drainer. As a point of departure for my dissertation in Genk I tried to integrate coincidence and story into the production process. In the same series ‘designed by a paper brown bag’ was born (prototype). Your flowers are put into a paper bag at the flower shop, you walk across the street and once home you wet the bag and use it as a vase. Because the bag is treated with a product it hardens like porcelain once it comes into contact with water : the ideal (and waterproof) vase. ‘Designed by metamorphosis’ is a design for a hand bag with a shammy cloth, enabling you to adjust the shape (prototype). ‘Designed by crash’ is a plate of which one side is tilted upwards, so that you can eat the last pea. The same principle is also found in a chopping board, in order to throw vegetables in the cooking pan more easily.” In an interactive installation (2008), moths make patterns into the fabric : ‘designed by moths’ (2008). By constant wear and tear, a black layer on precious metal wears out and a ring turns into a perfect golden jewel (2008, prototype). Wear results in a more beautiful product (because it has lived) and shows the marks of time in a brilliant way. The passing of this time is also visible in a ring which melts, and this in a very short time span. Crystal Ice (2008) is a ring that you can make yourself by pouring water or chocolate into a mould and by freezing it. The ring is no more than a ephemeral image, a short-lived presence : one minute… But it is an intense and subversive event. That is why Crystal Ice was selected by the organization ‘Save the Solidarity’ for their event ‘(her)trouwen pour la solidarité’. On 23 May 2009, mayor Freddy Thielemans symbolically joined 150 couples of mixed languages and origins at the Brussels town hall. The Crystal Ice ring was their symbol. Each design at Maison Caro also becomes a poetic installation. Crystal Ice freezes in a ‘cool’ freezer with the lit inscription (ONE MINUTE…) and offers the visitor, for example on Valentine’s Day in the Bozar book shop in Brussels, the opportunity to promise their partner faithfulness for one minute, including a Free wedding fotoshoot to immortalize this ‘MomentSuprême’. Spoon of sugar (2009) lies as a valuable trinket underneath a bell-glass and is accompanied by a theatrically lit poem on the wall. A wooden chest immortalizes the silver spoon on a damask table linen in which a spoon motive is woven with a spoon mould which can be filled with different flavours – “sugar as glazed emotion”. A silver spoon which has been carried down from generations makes way for a spoon made out of sugar which melts when used. Carolien Van den Hole also uses photography and film in her designs. The sugar lump brigade (2009) is a short poetic stop motion film in which two silver spoons find each other to form a dial. Sugar is transformed into cubes that are arranged as a dial. However, the fairy tale has a dramatic turn : the clock is broken, the tiny ‘spoon dial’ has to be defended against a plastic intruder. Can the sugar lumps save the silver spoon? Recently, Carolien Van den Hole designed a plate and an accompanying spoon which is baked in a wooden mould as a cookie form and are eaten at tea time (2009). In this way, Maison Caro creates space and time for the impervious beauty and poetic desire of transience. 

Maison Caro: een poëtisch verlangen naar de schoonheid van het vergankelijke.

Een vlieg loopt ongestoord over het scherm en aast op een achtergebleven kruimel. Meer is er op de openingspagina van de website van Maison Caro niet te zien. Skippen lukt niet, het is wachten tot de vlieg uit het beeld verdwijnt. Dan opent een zwart schriftje met een vrolijke begroeting: “Hello! My name is Caro. Designer of concepts in the field of visual arts & design. Welcome to my website!” ( Caro, voluit Caro(lien) Van den Hole (°1983), houdt het schriftje tot aan haar ogen omhoog waardoor het een deel wordt van het beeld dat ze als een portret van zichzelf presenteert. Deze jonge ontwerpster, opgegroeid in Jakarta (wat haar sterk heeft beïnvloed) en in 2007 afgestudeerd als product designer aan de Media en Design Academie in Genk en in 2008 als master Textielontwerp aan Sint-Lucas Beeldende Kunst Gent, lijkt intrigerende dingen in petto te hebben. “Actief in bewustzijnsverruimende middelen”, zo laat ze zich omschrijven. De bewustzijnsverruiming is niet vrijblijvend, want het zijn middelen “die consumenten op de duurzaamheid van objecten wijzen. Hoe? Door quasi banale zaken om te toveren in poëtische statements.”

Haar werk stelt ze onder meer tentoon in Galerie Beyond Fashion (Antwerpen), in de ‘Wintervitrine” van Galerie Sofie Lachaert (waar ze deeltijds assistent is), in BOZAR shop, op ‘Toegepast 14’ (Z33) of op de tentoonstelling ‘Sugar Me’ in de Winkelhaak in Antwerpen. Haar mentale ontwerpruimte is Maison Caro: een ‘huis’ zoals in de goede oude traditie, waar men tijd maakt voor creaties op maat en ook van de klant voldoende geduld vraagt. Het zwarte schriftje is meer dan een handige vondst om de bezoeker door de pagina’s van haar website te leiden. Het staat symbool voor de echte schriftjes waarin de ontwerpster haar ideeën en bedenkingen neerschrijft. Ze herwerkt en verbetert de inhoud en koestert de gelaagdheid die zo ontstaat. Het laat haar ook toe om haar ideeën in verschillende richtingen uit te werken. Niet voor niets bestaat haar ontwerphuis uit meerdere kamers. Ze creëert zowel art work voor muzikant Dillian (finalist rockvonk 2009 –, duurzame objecten en kritische evenementen als installaties die zich als kunst presenteren. Ze wisselt hierbij tussen het gerichte probleemoplossend denken van product design en de artistieke vrijheid die de masteropleiding Textielontwerp van Sint-Lucas Beeldende Kunst stimuleert. Zo ontstaat een kruisbestuiving tussen kunst en design en is er ruimte voor een geëngageerde en reflectieve houding. Als beginnend ontwerpster vindt ze het belangrijk om haar eigen plaats te bepalen. Welke visie ze ontwikkelt en hoe ze zich profileert is mee gekleurd door de effecten van globalisering en wereldwijde consumptie. “We willen ons omringen met unieke, authentieke en persoonlijke objecten en producten. Kunnen de multinationals deze behoefte invullen?” Binnen de trends die ons gedrag bepalen, zoekt Maison Caro naar de processen die mogelijkheden creëren voor kleinschaligheid, lokale verbondenheid en culturele diversiteit. Zowel in het domein van productontwikkeling als textielontwerp zoekt de ontwerpster naar alternatieven voor voortdurende vernieuwing, overproductie, visuele en ecologische vervuiling, sociale uitbuiting. Als zelfstandige in bijberoep behoudt ze daarbij een relatief grote onafhankelijkheid. (Naast haar assistentschap bij Galerie Sofie Lachaert is ze als creatief consulent werkzaam bij verfproducent Boss Paints.) Carolien Van den Hole wil duurzaam en ecologisch ontwerpen en gebruikt ‘RE_’-woorden om de methoden aan te geven waarmee ze dit kan realiseren. RE_USE verwijst naar het werken met afgedankt materiaal en het hergebruiken van tweedehands spullen en readymades in een ander context. Het gerecupereerde kan ook in een nieuw jasje worden gestoken. RE_CREATE wil objecten personaliseren en op maat maken, zodat een emotionele band kan ontstaan tussen object en gebruiker. Wanneer gebruiksvoorwerpen herinneringen oproepen (RE_MIND) worden ze meer gewaardeerd en minder snel vervangen. Hetzelfde geldt voor objecten die een interactie uitlokken of een vraag stellen (RE_SPOND). In dit ontwerpen gaat het niet enkel om recycleren. Carolien Van den Hole laat zich leiden door de Ladder van Lansink, die kwantitatieve en kwalitatieve preventie van afval als meest milieuvriendelijke werkwijze op de hoogste trede van de standaard vermeldt. Ze is enthousiast over de Ecolizer, een ecodesign ontwerpinstrument van OVAM waarmee ontwerpers en bedrijven de milieu-impact van hun producten kunnen berekenen. In plaats van ‘downcycling’ in het recyclageproces (kwaliteitsverlies en afdanking, een cyclus van wieg tot graf) is ze gewonnen voor de cradle to cradle filosofie. Maar het principe dat de gebruikte materialen van het versleten product nadien herbruikt kunnen worden in een ander product is niet voldoende. “Het gehanteerde principe geeft een toegevoegde waarde aan het product wanneer we het willen weggooien. Maar zal je het product er ook langer door koesteren? Zal het product daarvoor gekocht worden? […] Bij alles waarmee we ons omringen blijft het functionele weliswaar van belang, maar bij sommige ontwerpen is de input of betekenis anders. Het verhaal neemt de overhand. Kan dit een benadering zijn voor een duurzame vorm van ontwerpen? Kan daaruit een oplossing voor de groeiende afvalberg ontstaan? Een economie zonder afval?” Carolien Van den Hole is er zich van bewust dat dit soort ontwerpen vaak duurder is dan gewone producten. Het komt er dus ook op aan mensen te overtuigen voor duurzaamheid te kiezen, ondanks de meerprijs, of om ze in staat te stellen zelf de producten te maken. Ze herkent zich in de visie van Jonathan Chapman die in Emotionally Durable Design: Objects, Experiences and Empathy (2005) de aandacht voor kostenbeperking in het productieproces, spaarzaam energiegebruik en vermindering van consumptie koppelt aan emotionele duurzaamheid in de relatie object-gebruiker. Dingen die we normaal negeren of liever kwijt zijn, krijgen in Maison Caro alle ruimte: vlekken op het tafellaken, een vlieg die onverstoorbaar haar gang gaat. Wat mooi of aangenaam wordt gevonden, is cultureel bepaald. In die ervaring spelen alle zintuigen mee. De ontwerpster speelt daarop in. “Wanneer vinden we iets prettig? Welke associaties maken we bij welke tactiele structuren? Hetzelfde geldt voor geluid. […] Een bord dat er onsmakelijk uitziet en slecht ruikt, creëert een drempel en het eten riskeert niet eens geproefd te worden.” De zintuiglijke impulsen zijn verweven met andere dimensies die de ervaring kleuren. Caro Van den Hole wijst op de zes dimensies die Nathan Shedroff, deskundige in experience design, vermeldt: tijd/duur, interactiviteit, intensiteit, zintuiglijke en cognitieve triggers, betekenis, en wat Nathan Shedroff breath noemt: het geïntegreerd geheel van producten, diensten, brands, omgevingen en de consistentie in de wijze waarop mensen die ervaren.

Het bespelen van die dimensies gebeurt bij Maison Caro niet om een grotere omzet te halen of om de consument slechts ogenschijnlijk een meer persoonlijke ervaring te bieden, een ervaring die zoals alles meestal snel wordt geconsumeerd. “Ik wil op een bewuste manier omgaan met producten en geen ontwerpen maken die ‘gewoon’ geconsumeerd worden. Ik wil een alternatief bieden alsook een manier van denken communiceren. Ik wil een boodschap meegeven. Kijken / stoppen / vertragen.” Een tekst die enkel in het licht van een pen met UV-lampje zichtbaar is, is letterlijk de vertaling van ‘it slowly reveals the hidden’. Ze vereeuwigt aardbeivlekken op een placemat door deze als patronen te borduren op het textiel (2008). De echte vlekken verdwijnen bij een volgende wasbeurt, terwijl de borduursels als sporen achterblijven. Het toevallige wordt permanent en het onsmakelijke geësthetiseerd. Wat eerst ongewild aanwezig is transformeert tot een waardevol en intiem object dat die intimiteit ook meedraagt als een gebeuren in de tijd. Een zool die meer dan tienduizend stappen heeft gezet (2008) kan het gebruik niet verbergen. “Ik heb verschillende lagen textiel op elkaar gelegd en dan aan een zool bevestigd. Hiermee ben ik op stap gegaan. Met behulp van een stappenteller heb ik elke duizend stappen een foto van het slijtageproces genomen.” Een schietschijf blijft maar ongeschonden zolang ze niet wordt geraakt (2006, ‘designed by gunshot’). Het ontwerp maakt deel uit van haar eindwerk aan de Media en Design Academie in Genk. “De schietschijf is een grafisch onderdeel van een ontwerp met hagelpatronen. Elke keer wanneer je schiet krijg je een ander patroon. Dat vind ik fascinerend. Zo is een vergiet ontstaan: een metalen kom wordt tot vergiet geschoten. Als uitgangspunt voor mijn eindwerk in Genk probeerde ik toeval en verhaal in het productieproces te integreren. In dezelfde reeks is ook ‘designed by a paper brown bag’ ontstaan (prototype). In de bloemenwinkel worden je bloemen in een papieren zak gewikkeld, je wandelt ermee over straat en thuis aangekomen maak je de zak nat en vorm je er een vaas mee. Omdat de zak met een product is behandeld wordt hij in aanraking met water na enige tijd zo hard als porselein: de ideale (en waterdichte) vaas. ‘Designed by metamorphosis’ is een ontwerp voor een handtas met zeemvel, waardoor je de vorm kan aanpassen (prototype). En ‘designed by crash’ is een bord waarvan een hoek omhoog staat, zodat je ook het laatste erwtje kan opeten. Hetzelfde principe vind je terug bij een snijplank, waardoor je gemakkelijker de groenten in je kookpot kan mikken.” In een interactieve installatie (2008) krijgen motten alle tijd om zelf patronen in het textiel aan te brengen: ‘designed by moths’ (2008). Door het voortdurend dragen slijt een zwarte laag op edel metaal en wordt een ring na lange jaren een perfect gouden juweel (2008, prototype). Slijtage resulteert in een mooier (want geleefd) product en toont op een ‘schitterende’ manier de sporen van de tijd. Het verstrijken van de tijd is, zelfs op zeer korte termijn, ook zichtbaar in een ring die smelt. Crystal Ice (2008) is een ring die je zelf kan maken door water of chocolade in een mal te gieten en te bevriezen. De ring is niet veel meer dan een efemeer beeld, een kortstondige aanwezigheid: één minuut… Maar het is een intens en subversief gebeuren. Daarom werd Crystal Ice door de organisatie ‘Red de Solidariteit’ geselecteerd voor haar actie ‘(her)trouwen pour la solidarité’. Op 23 mei 2009 verbond burgemeester Freddy Thielemans op het Stadhuis van Brussel symbolisch 150 koppels van gemengde taalgroep of origine. De Crystal Ice ring was hierbij hun symbool.

Elk ontwerp van Maison Caro wordt tegelijkertijd een poëtische installatie. Crystal Ice bevriest in een ‘koele’ diepvrieskast met verlicht opschrift (ONE MINUTE…) en biedt de bezoeker, bijvoorbeeld op Valentijn in de boekenshop van Bozar in Brussel, de mogelijkheid om zijn/haar/een partner een ring van één minuut eeuwige trouw aan te bieden, plus een Free wedding fotoshoot to immortalize this ‘MomentSuprême’. Lepel van suiker (2009) ligt als een kleinood onder een glazen stolp en krijgt een theatraal verlicht gedicht op de muur. Een houten koffertje verenigt een zilveren lepel op een damasten tafellaken waarin een lepelmotief is geweven met een mal voor een lepel die in verschillende smaken kan worden gemaakt – “suiker als geglazuurde emotie”. Een zilveren lepel die generaties meegaat maakt hier plaats voor een lepel in suiker die smelt bij gebruik. Carolien Van den Hole gebruikt ook fotografie en film in haar ontwerpen. De suikerklontbrigade (2009) is een korte, poëtische stop-motion film waarin twee zilveren lepeltjes elkaar vinden om de wijzers van een klok te vormen. Suiker groeit tot klontjes die zich schikken tot een wijzerplaat. Maar het sprookje kent dramatische wendingen: de klok gaat stuk, de kleine ‘lepel-wijzer’ moet tegen een plastic indringer worden verdedigd. Kunnen de suikerklontjes het zilveren lepeltje redden? Recent ontwierp Carolien Van den Hole ook een bordje en bijhorende lepel die als speculaasvormen in houten mallen worden gebakken en langzaam bij de koffie worden opgesnoept (2009). Zo creëert Maison Caro ruimte en tijd voor de onvatbare schoonheid van het vergankelijke en voor een poëtisch verlangen ernaar.

1 Christophe De Schauvre, ‘About’,

2 Sint-Lucas Beeldende Kunst Gent. Academische Bachelor en Master Textielontwerp [Folder], 2009.


4 Zie William McDonough en Michael Braungart, , North Point Press, 2002

5 Nathan Shedroff, ‘Experience design’,

text by Lut Pil

photograph by Liesje Reyskens